นักวิจัยพบว่า เด็กที่ถูกยกยอและประเมินค่าสูงเกินไปนั้นสามารถนำไปสู่การพัฒนาของโรคหลงใหลในตัวเอง (narcissism) ได้

การศึกษาซึ่งตีพิมพ์ในวารสารทางวิชาการระดับนานาชาติ Proceedings of the National Academy of Science ได้ตอบคำถามที่ยาวนานว่า การพัฒนาของโรคหลงตัวเองนั้นเป็นผลมาจากความใส่ใจของครอบครัวที่มากเกินไปหรือน้อยเกินไปกันแน่

โรคหลงตัวเองนั้นถูกตั้งชื่อโดย เทพนิยายของกรีกนาม Narcissus ซึ่งตกหลุมรักภาพสะท้อนของตัวเองที่ปรากฎในสระน้ำ และในที่สุดเขาก็ตกลงไปในสระน้ำนั้น

ผู้นำการวิจัยและนักวิจัยหลังปริญญาเอก Eddie Brummelman กล่าวว่า “เขาเริ่มหลงใหลกับโรคหลงตัวเองในเด็กๆ และต้องการที่จะค้นหาว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร”

“ก็คือเด็กที่รู้สึกว่าตัวเองนั้นดีกว่าคนอื่นๆ แต่พวกเขาก็ยังต้องการความสนใจและการชื่นชมจากคนอื่นๆ อีก” Brummelman กล่าว

“จริงๆ แล้ว พวกเขานั้นอยู่ในความเสี่ยงอย่างมาก” Burmmelman กล่าว

“ยกตัวอย่างเช่น เมื่อพวกเขาถูกวิจาร์ณหรือทำให้รู้สึกขายหน้า พวกเขามีแนวโน้มที่จะเกิดอาการก้าวร้าว”

มีอยู่สองทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับอิทธิพลของผู้ปกครองเกี่ยวกับโรคหลงตัวเอง หนึ่งในนั้นแนะว่าโรคหลงตัวเองพัฒนามาจากกลไกการป้องกันที่เกิดจากการขาดความอบอุ่นภายในครอบครัว ในขณะที่อีกอันหนึ่งเป็นผลที่เกิดมาจากการยกยอที่มากจนเกินไป

“ทฤษฏีการเรียนรู้ทางสังคมแนะว่า โรคหลงตัวเองนั้นพัฒนาได้เมื่อผู้ปกครองเชื่อว่า เด็กของพวกเขามีความสำคัญมากกว่าคนอื่นๆ หรือพิเศษมากกว่าคนอื่นๆ” Brummelman กล่าว

การศึกษาทำการศึกษานักเรียนชาวดัชท์จำนวนกว่า 565 คนที่มีอายุในช่วง 7-11 ปี และอย่างน้อยหนึ่งครอบครัว ทำการบอกพวกเขาว่า มันเป็นการศึกษาภาพของตัวเองและการเยินยอของผู้ปกครองกับเด็กๆ

เด็กๆ จะถูกให้แบบสอบถามที่ออกแบบเพื่อใช้ในการวัดความมั่นใจของตัวเอง และทำการประเมินออกมาว่า ความรักที่พวกเขาได้รับจากครอบครัวนั้นมีมากน้อยเท่าไหร่  ในขณะที่ผู้ปกครองจะทำการทำแบบสอบถามที่ออกแบบมา  เพื่อตรวจสอบการประเมินค่าที่มากจนเกินไปกับเด็กๆ แต่ยังมีการตรวจสอบความรักของครอบครัวที่มีให้ต่อเด็กด้วย

“แบบสอบถามนั้นมีข้อมูลอาทิเช่น เด็กของฉันมีความพิเศษมากกว่าคนอื่นๆ หรือเด็กของฉันเป็นตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมสำหรับคนอื่นๆ ให้เขาทำตาม” Brummelman กล่าว

หลังจากนั้นนักวิจัยได้ทำการถามผู้ปกครองให้ประเมินความฉลาดของเด็กๆ ของพวกเขาว่ามีเท่าไหร่ และทำการเปรียบเทียบมันกับไอคิวของเด็กจริงๆ แต่ยังมีการทดสอบว่า ผู้ปกครองนั้นประเมินระดับความรู้ของเด็กมากน้อยแค่ไหนด้วย

“พวกเราจะเห็นได้ว่า ผู้ปกครองที่มีการประเมินค่าที่มากเกินไปนั้น พวกเขาจะทำการบอกว่า เด็กๆ นั้นมีความรู้ในทุกๆ หัวข้อที่แตกต่างกันออกไป รวมไปถึงหัวข้อที่ไม่ได้มีอยู่ในนั้นด้วย”

พวกเราพบว่า มีความสัมพันธ์ที่สำคัญระหว่างการประเมินค่าที่มากเกินไปของครอบครัว (การยกยอ) และโรคหลงตัวเองในเด็กๆเหล่านั้น แต่ Brummelman เน้นว่า มันเป็นความสัมพันธ์ที่เล็กน้อยมากๆ

“มันเป็นเรื่องที่ดีสำหรับผู้ปกครองที่จะรู้ว่า พวกเขาไม่ต้องเพิ่มความเสี่ยงในการสร้างโรคหลงตัวเอง” เขากล่าว

“มันเป็นความสัมพันธ์ระดับกลางๆ แต่มันแสดงให้เห็นว่า เมื่อเวลาผ่านไป การประเมินค่าที่มากเกินไป(การยกยอ) สามารถทำให้เกิดการเชื่อมโยงที่สำคัญได้และนำไปสู่การพัฒนาของโรคหลงตัวเอง แต่มันอาจจะไม่ใช่สาเหตุเพียงสาเหตุเดียวเท่านั้น”

ที่มา: http://www.abc.net.au/science/articles/2015/03/10/4193979.htm