Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

สงครามประสาทกลางห้าง

23

สงครามประสาทกลางห้าง

 

เย้เหลืออีกแค่ไม่กี่อาทิตย์จะถึงเทศกาลวันวาเลนไทน์และวันนั่นก็ถือว่าเป็นวันที่อายุฉันเพิ่มขึ้นด้วย      อ๊ากกกกฉันกำลังจะแก่แล้วเหรอเนี่ย

“นั่งหน้าเครียดรอความแก่อยู่หรือไง”

แน๊ขนาดเป็นแฟนกันตาบ้านี่ยังไม่วายเลิกกัดฉันเดี๋ยวแม่ก็ชิ่งหนีไปหากิ๊กเลยนี่

“เปล่าซะหน่อย เอ๊ะแต่เดี๋ยวนายรู้ได้ไงอ่าว่าฉันเกิดวันวาเลนไทน์”

“จิตวิญญาณมันบอก”หาจิตวิญญาณ?บ้าน่า

“แล้ววันนี้ไม่มีประชุมหรอ”ฉันถามเพราะปกติคีย์จะไม่ค่อยมีเวลาว่างไปไหนเลยตอนพักกลางวันแต่วันนี้ตานี่กลับมีเวลาว่างมากวนประสาทฉันได้

“ไม่มี ป่ะเราไปเที่ยวกันดีกว่า”

คีย์ดึงมือฉันแล้วเดินนำไปลานจอดรถ เป็นลูกชายท่านผอ.ก็ดีอย่างนี้แหละไปไหนก็ได้ไม่ต้องเกรงกลัวกฎโรงเรียนลำเลียงที่สุดตอนแรกไอ้เราก็หลงนึกว่าคีย์เป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดาแต่ที่ไหนได้  คุณชายท่านเป็นถึงลูกชายของผอ.โรงเรียนเอกชนเสียงดังแถมป้ายังเป็นรองผอ.ด้วยสรุปคือโรงเรียนนี้เป็นของแม่คีย์นั่นเองส่วนพ่อก็ประกอบธุรกิจนำเข้ารถยนต์ขนาดใหญ่ของประเทศเฮ้อออครอบครัวมันจะรวยไปถึงไหนเฟ้ย

“คีย์เราจะไปไหนกันหรอ”

“ความลับ  แต่รับลองว่าเธอต้องชอบแน่นอนฉันเอาหัวใจเป็นประกันเลย”

ไอ้บ้าใครเขาเอาหัวใจเป็นประกันได้ย่ะเขามีแต่เอาหัวเป็นประกัน

“...............”

“เขินหรอ”

“ปะ เปล่าซะหน่อย >///<”

“แล้วหลบตาฉันทำไมล่ะ”คีย์จับคางฉันให้เงยมองหน้าเขา

“>////<”

จุ๊บ

O///O

คีย์หอมก้มฉันเสร็จก็หันหน้าไปมองถนนเหมือนเดิมแล้วก็ยิ้มขำๆกับท่าทางตกใจของฉัน คีย์บ้าๆๆๆๆๆบ้าที่สุด! ไอ้คนฉวยโอกาสไอ้คนนิสัยไม่ดี

“เลิกทำหน้าเอ๋อได้แล้ว เฮ้อไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะมีแฟนชอบทำหน้าเอ๋อตลอดเวลาแบบนี้ สงสัยฉันต้องโดนยาเสน่ห์แน่ๆถึงได้มาชอบเธอ”

อะไรนะนอกจากจะด่าฉันว่าเอ๋อแล้วนายยังกล้ากล่าวหาว่าฉันเล่นของใส่นายอีกเหรอ ขอบอกว่าหน้าตาฉันสวยโดยไม่ต้องพึ่งยาเสน่ห์ให้ผู้ชายมาหลงรักย่ะ จำไว้ว่าผู้ชายทุกคนรักฉันเพราะฉันสวยไม่ใช่เพราะยาเสน่ห์ขอย้ำว่าฉันสวยยยยยยยยยย

 

 ณ ห้างสรรพสินค้าใหญ่กลางใจเมือง

คีย์ก็พาฉันตรงดิ่งมาร้านตุ๊กตาหมูกระต่ายทันทีฮ่าๆๆๆแฟนฉันนี่น่ารักเป็นบ้า^o^ เพียงแค่ฉันเล่าให้ฟังว่าเจอตุ๊กตาหมีตัวนึงประหลาดมากฉันเลยอยากจะซื้อมานอนกอดแต่ดันเจอกับนายน้ำย่อย(เอนไซม์)ซะก่อนเลยไม่ได้ซื้อ

“โชคดีจังเหลือสองตัวพอดี”ฉันว่าพลางเดินเข้าไปหยิบตุ๊กตาหมูกระต่ายแต่ทว่ากลับมีมืออีกมือหยิบตัดหน้าไปซะก่อน

“คราวนี้มันก็เหลือแค่ตัวเดียวแล้วนะสาวสวย”

ไอ้บ้าเอ๊ยแย่งตุ๊กตาเขาไปยังมีหน้ามาพูดจากวนบาทาเขาอีก ไหนแม่ขอดูหน้าหน่อยเหอะแล้วแม่จะด่าให้ยับไปตามๆกันเลย

“นายกล้า........... ”

บ้าจริงทำไมโลกมันวงกลมแบบนี้นะห้างออกจะใหญ่โตกว้างขวางทำไมฉันต้องมาเจอนายเอนไซม์ด้วยนะ นี่ดีนะที่คีย์ไปเข้าห้องน้ำไม่อย่างงั้นฉันคงได้ดูศึกสงครามแล้วพลาดซื้อน้องหมูกระต่ายแน่

“ว้า อย่ามองผมแบบเห็นผียังงั้นสิครับ”

“นะ นายมาได้ไง”

“เหาะมา ”

“-_-^;”

ใครเชื่อแกก็โง่แหละ ว่าแต่เขาเหาะมาจริงๆเหรอเก่งสุดยอด(โง่ล่ะนางเอกฉัน)

“ฮ่าๆๆ เอาล่ะมาเข้าเรื่องกันดีกว่า ที่ฉันมาวันนี้เพื่อมาตรวจดูความคืบหน้าได้ข่าวว่าเธอกับไอ้คีย์คบกันแล้วนี่ หึหึ เธอแน่ใจเหรอว่ามันจะรักเธอที่เธอเป็นเธอไม่ใช่รักเธอที่เป็น............ลาต้า”เอนไซม์พูดชื่อลาต้าแล้วกระซิบที่หูฉันเบาๆ

“…….”

“ลองคิดดูนะที่รัก มีผู้ชายมากมายที่เขารักเธอ คนสวยจะไม่ยอมเปิดโอกาสหน่อยหรอครับ”เอนไซม์พูดพร้อมกับเอามือจับคางฉัน

“แกเอามือสกปรกของแกออกจากแฟนฉันเดี่ยวนี้”

เสียงคีย์ดังขึ้นแล้วเดินมากระชากตัวฉันออกห่างจากเอนไซม์ ฮือๆๆวันนี้ฉันจะได้ซื้อตุ๊กตามั้ยเนี่ย(คนไม่ห่วง ห่วงตุ๊กตา -_-^)

“ใจเย็นๆก่อนก็ได้ไอ้น้องรัก ฉันแค่อยากแสดงความดีใจกับแฟนแกที่สามารถแย่ง เอ้อ ไม่ใช่สิต้องพูดว่าที่สามารถพิชิตใจแกได้ ไม่รู้ว่าอ่อย เอ๊ย ทำได้ยังไง”

ฉันรู้น่ะว่าแกจงใจจะพูดว่า ฉันแค่อยากแสดงความดีใจกับแฟนแกที่สามารถแย่งคนรักของคนอื่นได้

“ไอ้เอนไซม์ แก!” คีย์พุ่งเข้าไปหวังจะต่อยแต่ฉันเร็วกว่าดึงแขนคีย์ไว้ทัน

“คีย์ ไม่เอาน่าอย่าเอาพิมเสนมาแลกกับเกลือเลย เสียเวลาเปล่าๆ” ฉันจ้องมองเอนไซม์ด้วยแววตาโกรธแค้นในขณะที่เจ้าตัวกลับทำหน้ายิ้มระรื่น

“โธ่ๆ ที่รักคุณเปลี่ยนไปมากเลยนะครับ อะอ่ะไม่เอาน่าอย่ามองหน้าผมแบบนั้นสิ  เดี๋ยวไม่น่ารักนะครับ”

“ไสหัวของนายไปซะ ไปสิ!” ฉันตะโกนไล่เอนไซม์เสียงดังทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหันมามอง

“หึหึ เกมนี้มันไม่จบแค่นี้แน่” เอนไซม์พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินจากไปพร้อมทั้งโยนตุ๊กตาหมูกระต่ายในมือทิ้ง อ๊ากกกไม่บ้าไอ้คนตาต่ำแกกล้าดียังไงมาทำร้ายร่างกายน้องหมูกระต่ายชานนนนนนนน

“ริ ริ ” คีย์เรียกฉันเบาๆแล้วกุมมือฉันไว้เพื่อหวังให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น

“คีย์ ฉันว่าเรารีบไปจ่ายตังกันเหอะ ขืนอยู่ในนี้นานๆมีหวังของขึ้น” ฉันว่าแล้วก็เดินนำคีย์ไม่จ่ายตังที่เคาน์เตอร์

ในขณะนั่งรถกลับบ้านไม่มีใครกล้าปริปากพูด คีย์นายจะรักฉันจริงๆหรือเปล่านายจะลืมรักแรกของนายได้มั้ย

“ริเธอคิดอะไรอยู่บอกฉันได้มั้ย”คีย์เอ่ยถามหลังจากขับรถถึงบ้าน

“เปล่าหรอก ฉันขึ้นไปนอนก่อนนะ กู๊ดไนท์จ๊ะ” 

คีย์ฉันขอเวลาหน่อยนะขอเวลาสำหรับเตรียมใจยอมรับความจริง

 

 

************************************************************************************************************

เรื่องราวเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้วซินะว้าวๆๆๆมาลุ่นด้วยกันนะค่ะเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทู๊กคนนนนนนนนนนนนนปล.ถ้าไม่ได้มาอัพอย่าหนีกันนะ

 

 

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา