Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก

17

ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก

 

เสียงคลื่นซัดน้ำทะเลเข้าฝั่งกับแรงลมจากทะเลปรากฏอยู่ตรงหน้าฉัน  ว้าวทะเลที่หาดป่าตองนี่สวยสมกับคำร่ำลือที่ว่าเป็นชายหาดที่มีชื่อเสียงระดับโลกเป็นที่นิยมของบุคคลทั่วทุกชาติเนื่องจากหาดนี้มีชายหาดขาวสะอาด มีน้ำทะเลสีคราม และเป็นศูนย์การค้าที่มีขนาดใหญ่ครบครันส่วนในเวลากลางคืนจะมีสถานที่ท่องเที่ยวแห่งบันเทิงมากมายมาแล้วไม่ผิดหวังจริงๆถึงแม้นต้องนั่งรถมาไกลตั้งแปดร้อยหกสิบสองกิโลเมตรก็เถอะ

“สวยมั้ย ยัยบ๊อง”

“สวยสุดยอด”

ตอนนี้เริ่มค่ำแล้วพวกเราจึงตกลงกันว่าจะค้างที่นี่สักสองสามคืนเพื่อดูดดื่มความงามของหาดป่าตองให้มากที่สุด ฉันเคยนึกว่าภูเขาที่ภาคเหนือสวยกว่าอะไรแล้ววันนี้กลับต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ดีใจจังได้เกิดบนแผ่นดินสยามมีผลไม้รสเริด มีอิสระเสรี   มีสถานที่ท่องเที่ยวสวยๆมากมายเช่นทะเลไงขอบอกว่าทะเลบ้านเราสวยกว่าทะเลที่อื่นเป็นไหนๆ

“ยัยบ๊องรีบขึ้นรถสิเดี๋ยวก็ปล่อยให้นอนตากยุงที่นี่เลย”

ยอมแต่ต้องมีเต็นให้นะ

“เราจะไปไหนกัน”

อืมใช่ตั้งแต่มาถึงฉันยังไม่เห็นคีย์จะไปไหนนอกจากร้านอาหารและก้าวเท้าเดินเล่นเตะชายหาดสีขาวบริสุทธิ์

“จองโรงแรมหรือเธออยากจะกลับกรุงเทพ”

“ไม่นะ ฉันยังสูดกลิ่นของทะเลยังไม่เต็มทีเลยจะกลับได้ไง”

ลองนึกดูฉันพึ่งมาถึงภูเก็ตตอนใกล้ๆค่ำลงเล่นน้ำทะเลได้แค่สามชั่วโมงเก็บเปลือกหอยได้แค่ครึ่งโหล(นั่นเรียกว่าแค่เหรอ)แล้วจะให้ฉันกลับกรุงเทพได้ไง

“งั้นก็เงียบ”

“^x^”ฉันปิดปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เสียงเลตรอดออกมา

 

ณ โรงแรมหรูระดับห้าดาว

ไม่อยากจะบอกว่าค่าพักของโรงแรมนี้แพงมากๆคืนละหกพันแปดพันกว่า ฉันได้ยินทีแรกแทบจะเป็นลมถึงฉันจะเกิดเป็นลูกคนรวยก็เหอะแต่กับเงินฉันเห็นคุณค่าของมันเสมอมีผู้คนจำนวนมากต้องอดอยากปากแห้งเพราะไม่มีเงินซื้อข้าวกินถ้าเลือกได้ฉันอยากเอาเงินพวกนี้ไปช่วยคนพวกนั้น อะนั่นแน่คุณคงกำลังมองฉันเป็นแม่พระใช่ป่ะฮุฮุ ขอสภาพที่พูดว่ามาเมื่อกี้จำคำพูดจากละครน้ำเน่าหลังข่าวมา(หมดกันภาพพจน์นางเอกฉันT^T)

“เอาไงดีไอ้คิวเหลือแค่สามห้อง ห้องนึงเป็นเตียงเดียวส่วนอีกสองห้องเป็นเตียงคู่”

“งั้นเอางี้ฉันนอนกับริก้า ชา”แซนต้าเสนอแนวคิด

“ได้ไงเธอจะให้ฉันเอาเปรียบผู้หญิงผู้อ่อนแอหรอ ฉันทำไม่ได้หรอก”  เวลพูดพลางทำท่าทางเหมือนตัวเองกำลังเล่นละครเวที ประสาท เสียดายหน้าตาโคตรๆทำไมน่านิสัยของเวลถึงได้แปรผกผันกับหน้าตา

“เอาตามนี้ล่ะกันแซน เธอและชานอนกับไทม คิว เวลนอนด้วยกันส่วนเธอยัยบ๊องนอนห้องเดียวกับฉัน”

“ไม่เอาให้ฉันนอนคนเดียวซะดีกว่านอนห้องเดียวกับนาย”

 ถึงฉันจะชอบกินอาหารฝรั่งก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะทำตัวแบบพวกฝรั่ง

“ตามใจแต่ขอเตือนว่าเวลากลางคืนของที่นี่น่ากลัวมากเห็นว่ามีศพผู้หญิงถูกฆ่าข่มขืนตายด้วย”

“ตกลงฉันนอนห้องเดียวกับนาย”

ไม่ใช่ว่ากลัวหรอกนะแต่เพื่อความปลอดภัยฉันต้องยอม

“แต่คีย์ชาว่าให้รินอนห้องเดียวกับชาก็ได้หนิไม่เห็นจำเป็นต้องนอนห้องเดียวกับคีย์เลย”

อืมถูก

“ฟังนะที่ฉันแบ่งให้ทุกห้องมีผู้ชายนอนด้วยเพื่อต้องการให้พวกผู้หญิงปลอดภัยเพราะถึงแม้ที่นี่จะเป็นโรงแรมห้าดาวที่มีการรักษาความปลอดภัยเข้มงวดก็เหอะแต่เราก็ต้องรอบคอบไว้ก่อน”

“คีย์    ชา”

“หยุดเถียงกันเถอะชา คิวว่าเรารีบขนของไปไว้ห้องก่อนแล้วค่อยกลับมาพูดกันใหม่”

“ก็ได้”ชาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นี้ก็รีบเดินขึ้นห้องพักทันที โกรธอะไรของเค้า

เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นหลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อคืนคือชามาขอนอนกับฉันด้วยแต่แซนไม่ยอมให้นอนอ้างว่าไม่ชอบนอนกับผู้ชายสองต่อสองมันดูไม่ดี(แล้วฉันล่ะดูดีว่างั้น)และดูหมือนทั้งชาและแซนจะไม่ยอมง่ายๆฉันเลยตัดสิ้นใจไปนอนกับสองคนนี้แทนแล้วให้ไทมมานอนกับคีย์ซึ่งตอนแรกคีย์กับไทมคัดค้านแต่พอโดนทุกสายตาจ้องมองมากๆก็ยอมแพ้

“เมื่อคืนหลับสบายมั้ย ^^”ฉันหันไปถามชากับแซนที่พึ่งสะลืมสะลือตื่นไม่น่าเชื่อว่าชาจะนอนตื่นสายได้ขนาดนี้

“อืม ริมีอะไรกินบ้าง -0-”

ตื่นมาก็ถามหาของกินเลยนะยัยแซนแถมยังฮ้าวไม่ยอมปิดปากอีกเหม็นขี้ฟันชะมัด

“ไม่มี ฉันว่าแกกับชารีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปทานอาหารข้างล่างดีกว่าเห็นคีย์บอกว่าวันนี้จะมีกิจกรรมให้ทำด้วย”

“จริงเหรอ”แซนมีท่าทีตื่นเต้นผิดกับชาที่จ้องมองฉัน

“คีย์บอกตั้งแต่เมื่อไหร่”ชาเป็นอะไรทำไมต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั่น

“เมื่อเช้าตอนที่พวกเธอหลับอยู่น่ะ”

“โกหก!อะ เออขอโทษจ๊ะพอดีชาปวดหัวน่ะเลยทำให้หงุดหงิดง่าย”

อ๋ออย่างนี้เอง

“ไม่จริงมางงง มันคือข้ออ้างมากกว่า”เสียงแซนพูดขึ้นเล่นเอาฉันชาหันไปมองขวับ

“แซน”

“แก”

เอ๊ะเมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดคำว่าแกหนิ

“ว้าริ ฉันว่าเรารีบลงไปดีกว่ารู้สึกว่าอยู่ห้องนี้นานๆแล้วไม่ค่อยปลอดภัยเพราะมันมีปีศาจอยู่ด้วยตนหนึ่ง”

ปีศาจเหรอ ว้ายมันจะฆ่าฉันมั้ยเนี่ยฉันยังไม่อยากตายนะชีวิตฉันยังมีเรื่องให้ทำต้องมากมายอาทิเดินทางไปเกาหลีหากือซอก ดูคอนเสิร์ตซายนี่ ไปงานสัมภาษณ์บิกแบน(มีสาระมาก)

“นั่นสินะชาว่าพวกเรารีบลงไปดีกว่าก่อนที่ปีศาจจะหมดความอดทน”ชาพูดพร้อมกับเดินออกไปเฮ้ยย อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวสิ

ตึกๆๆๆๆ

ให้ตายเหอะยัยแซนกับชาเดินไปทางไหนเนี่ยไม่เห็นมีใครเลยนอกจากพวกคีย์ ไทม คิว เวล จะเป็นไปได้มั้ยว่าพวกนั้นจะหลงเดิน

“อ้าวริก้ามัวยืนทำหน้าเครียดอยู่ได้นั่งสิ”เวลดึงฉันนั่งลงข้างๆคีย์

“เป็นอะไรหรือเปล่า ”คีย์ถาม

“ฉัน”

จะบอกยังไงดีว่ะขืนบอกว่าแซนกับชาหลงทางมีหวังพวกนี้ได้หัวเราะฉันแน่ใครจะไปเชื่อว่าผู้หญิงฉลาดอย่างสองคนนั่นไม่ใช่ฉันจะหลงทาง

“ชาทำอะไรเธอ”ชาทำอะไรฉัน บ้าคีย์พูดเหมือนกับว่าชาเป็นคนร้ายกาจน่ากลัวงั้นแหละ  ชาออกจะนิสัยดีเรียบร้อยขนาดนั้น

“ปะ เปล่าแต่ชากับแซนหายไปอ่ะ”

 “แซนไปเข้าห้องน้ำ ส่วนชาไปเดินเล่น”พอคีย์พูดจบทุกคนก็ถอนหายใจแล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตากินต่อ

เฮ้อออ โล่งอกไอ้เราก็นึกว่าโดนปีศาจลากไปกินซะอีก(มันคิดได้ไงปัญญาอ่อนชิบ)

“อ่ะ พอรู้เรื่องแล้วก็รีบกินซะเดี๋ยวเราต้องไปทำกิจกรรมต่อ”ว้าวอาหารน่ากินทั้งนั้นเลยไม่เกรงใจแล้วนะค่ะ อั้ม

อีกฝากหนึ่งของโรงแรมกำลังมีผู้หญิงสองคนคุยกันเกี่ยวกับเรื่องราวของคนที่นั่งกินอาหารอย่างอร่อดอร่อยในห้องอาหาร

“เธอเรียกฉันมาเพื่อจะถามเกี่ยวกับเรื่องยัยริก้าแค่นี้เหรอ”เสียงแซนพูดเมื่อฟังคำถามของอีกฝ่ายจบ

“ใช่ ฉันอยากรู้ว่าเพื่อนเธอเคยเจอกับคีย์มาก่อนหรือเปล่า”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ ชาเย็น”แซนเริ่มงงกับความต้องการของอีกฝ่ายชาเย็นต้องการอะไรกันแน่นะ

“ตอบฉันมาว่าริก้าเคยเจอกับคีย์หรือเปล่า”

ฉันควรบอกความจริงกับยัยนี่ดีมั้ยไม่ดีกว่ารอให้คีย์เป็นคนบอกเองดีกว่า

“ไม่เคย  เธอถามทำไม”

“เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้โกหกฉัน”ชาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“แน่ใจ ว่าแต่เธอจะอยากรู้ไปทำไม”

ใช่ยัยนี่จะอยากรู้เรื่องของคีย์ไปทำไมในเมื่อหล่อนเป็นแค่เพื่อนคีย์เอ๊ะหรือว่ายัยนี่จะคิดกับคีย์เกินคำว่าเพื่อน

“ดีงั้นก็แสดงว่าไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิด ฉันไปล่ะขอบนะจ๊ะที่ช่วยคลายความกังวน”ผู้หญิงคนนี้เป็นคนแบบไหนกันแน่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

 

*********************************************************โฮะๆๆๆวันนี้เราไปเที่ยวทะเลกันหมายเหตุ ช่วงนี้สอบมิกเทอมอ่ะค่ะอาจมาอัพช้าหน่อยหรืออาจจะยังไม่ได้มาอัพ แต่ยังไงก็จะมาอัพให้ได้แล้วกันนะค่ะอิอิ

 

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา