Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย

 

16

น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวร้าย

ในที่สุดวันแห่งความวุ่นวายก็มาถึงผู้คนมากหน้าหลายตาทั้งคนในโรงเรียนและนอกโรงเรียนต่างมาร่วมงานกันมากมายบางก็มากับแฟน ครอบครัว เพื่อนฝูง ดูภายนอกแลวุ่นวายแล้วภายในห้องแต่งตัวกลับวุ่นวายยิ่งกว่า โฮกกก เสียงท้องฉันร้องทุกๆห้านาที ตอนแรกฉันก็อายนะแต่ตอนนี้เริ่มชินแล้ว  ไหนนุกนิกกับตุกติกบอกว่าแค่ครึ่งชั่วโมงเสร็จนี่มันปาไปสองชั่วโมงแล้ว มันยังไม่มีวี่แววจะปล่อยฉันออกไปหาอะไรกินรองท้องเลย หิวๆๆๆๆ

            “เสร็จแล้วค่ะ สวยมากกกกกก ^*^” เสียงตุกติกดังขึ้น

“เย้ๆๆๆงั้นฉันไปหาอะไรกินก่อนนะ”ฉันเตรียมตัวลุก

“ค่ะ”

                โชคดีนะที่ฉันยังไม่ได้สวมชุดไม่งั้นมีหวังชุดขาดทำไมทางเดินมันแคบแบบนี้ ตอนมองออกมาจากห้องแต่งตัวไม่เห็นจะมีคนเยอะขนาดนี้ และกว่าฉันจะเดินถึงร้านขายเครื่องดื่มของพวกชาเย็นก็ปาไปห้านาทีกว่าๆ

“ว้าว สาวสวยคนนี้แฟนใครเอ่ย >///<” เวลจ้องมองหน้าฉันพลางยิ้มเขิน

“ไม่มีแฟนค่ะ กำลังมองหาอยู่ ” คิดจะแกล้งกันให้เขินอายเหรอฝันไปเถอะ

“จริงเหรอครับงั้นผมจีบคุณคนสวยนะครับ”  

“ได้สิค่ะ”

“ได้จริงๆหรอครับ”เวลทำหน้าราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่

“อ่ะ ล้อเล่น  ”

            “ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะดังจากข้างในร้านก่อนจะมีบุรุษนามว่าคีย์มาจับมือฉันเดินเข้าไปในร้าน เอ๊ะนี่มันแซนต้านี่มันมาทำไม.....

“ริ เธออย่าจ้องแฟนไอ้ไทมมากนักดิ ฉันเสียวแทนแซนต้า” เวลพูดเพื่อเรียกสติฉันให้กลับมาเหมือนเดิม พอสติกลับมาฉันก็เริ่มพ่นคำถามโจมตีแซนกับไทมทันที

“แซนแกมาได้ไงแล้วแกไปเป็นแฟนกับไทมตั้งแต่เมื่อไหร่ ส่วนนาย ไทมทำไมนายไม่บอกฉันสักคำว่านายเป็นแฟนกับแซนต้าพวกแกคิดจะปิดบังฉันเหรอ”

“ฉันปะ” แซนต้าตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่ทำไมไทมต้องรีบพูดแทรกด้วย

“ใช่เราเป็นแฟนกันตั้งนานแล้ว แต่ฉันไม่อยากให้ใครรู้จนกว่าเราจะแน่ใจ” พูดอย่างกะกำลังจะแต่งงานกันงั้นแหละ

“แต่....”

“ช่างเรื่องของคนอื่นเถอะน้า  ฉันว่าเธอรีบจัดการหาอะไรใส่ปากให้ท้องหยุดร้องสักที  เสียงมันดังฟังแล้วรำคาญ” เออจริงด้วยวันนี้ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแค่เช้าเลยหนิ ว่าแล้วฉันก็พยายามมองหาของกิน

“อ่ะ เอานี่ไปกินก่อน” คีย์ส่งขนมปังให้ฉันพลางหันหน้ามองทางอื่น

“ขอบใจ อั้ม ”

ภายในเวลาแค่หนึ่งนาทีขนมปังในมือฉันก็หมด

“ยัยตระกะ กินเร็วยังกับพวกอดอยากปากแห้งไม่มีความเป็นคุณสตรีเอาซะเลย ”เสียงคีย์เริ่มแขวะฉันเมื่อเห็นขนมปังก้อนใหญ่หมดภายในพริบตา

“ช่วยไม่ได้คนมันหิว”

“ริ กับคีย์รู้จักกันด้วยเหรอ” แซนหันหน้าถามฉันพลางหันมองคีย์

“รู้สิ ทำไมหรอ”

มันน่าแปลกตรงไหนฉันกับคีย์เราอยู่โรงเรียนเดียวกันห้องเดียวกันส่วนยัยแซนอยู่คนละโรงเรียนกับไทมแต่กลับรู้จักกันนั่นสิน่าแปลกกว่าของฉันอีก

“ก็คีย์เป็น….” แซนยังไม่ทันได้พูดจบก็มีเสียงสองตัวมารแทรกขึ้นซะก่อน

“หวัดดี คีย์ ^^”---------ลาต้า

“อรุณสวัสดิ์ยามสายครับริก้าที่รัก ^^”--------------นายน้ำย่อยเอนไซม์

บรรยากาศเริ่มเข้าสู่ความเงียบ(อีกแล้ว)ผ่านไปสิบนาทีทุกคนยังคงแข่งกันเงียบจนกระทั่งชากับคิวเข้ามาในร้านจึงบังเกิดเสียงขึ้น

“ลาต้า? ”ชามองลาต้าอย่างสงสัย

“ว่าไงชา พอดีฉันขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ออกมาได้น่ะ ”

หลังจากจบการประกวดเรียบร้อยผลออกมาว่าดาวเดือนประจำปีนี้ได้แก่ฉันและคีย์ตอนแรกฉันนึกว่ายัยแนทตี้ตัวแทนแซนโตรี้จะชนะแต่ไหงกลับกลายเป็นฉันง่ะ

“ริดีใจด้วยนะ” ชาเย็นจับมือฉันยิ้มมันน่าดีใจตรงไหน

“^^”

“ก็แค่ฟลุต” สงสัยยัยลาต้าคงอยากปากเป็นสีพูดไม่ห่วงความปลอดภัยของตนเองเลย

“-_-”

“ที่รักของผมเก่งที่สุดเลยขอหอมหน่อยมาม๊ายาหยี^3^”ไม่ต้องเดาให้มากความก็รู้ว่าใครเป็นคนพูด เน่าขนาดนี้ ขี้ตู่ไม่มีใครเกินถึงเพียงนี้ เจ้าเล่ห์เกินร้อย เขาคือ......เอนไซม์

“-_-^^”

“ริแกรู้ตัวป่ะ แกกะคีย์เวลาเดินด้วยกันบนเวทีเหมาะสมกันมากเหมือนแฟนอ่ะ ^*^”แซนต้าพูด

 ยัยนี่ก็อีกคนปากแกอยากเป็นสีหรือไงย่ะ พูดไม่คิดฉันเนี่ยนะเหมาะกะนายคีย์ขี้เก๊ก โธ่ๆๆๆๆมันน่าสร้างเซลล์สมองมาใส่หัวยัยนี่แทนเซลล์สมองที่เริ่มเชื่อมสภาพอันเก่า

“…….”

“ดีใจด้วยนะครับคนสวย”--------เวล

“ดีใจด้วยนะ”------------คิว

“อืมดีใจ”-------ไทม

โอเคเป็นอันว่ากล่าวยินดีครบคนทุกแล้วและดูเหมือนฉันจะลืมนับคนมาใหม่อีกสองคนด้วยไม่บอกก็รู้ว่าเป็นผู้ใด

“เจ้าหญิงของผมสวยจังเลยคับ”

แน่นอนตั้งแต่เช้าหลังแต่งตัวเสร็จก็มีแต่คนชมว่าสวยอย่างงั้นสวยอย่างงี้ ฉันควรไปสมัครเป็นดารากับเขาดีมั้ยเพื่อมีแมวมองเห็นแววได้เล่นหนังดังคับฟ้ารวยกันเลยทีเดียว

“ของแกที่ไหน พูดให้มันดีๆๆถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

สงครามเริ่มเกิดขึ้นอีกแล้วทว่าคราวนี้ผู้เริ่มมิใช่คีย์ คิว ไทม หรือเวล กลับเป็นเอนไซม์แทน

“แกเป็นใคร”นิกกี้เปิดปากพูดทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มมีท่าที

“แฟนยาหยี”เอนไซม์ดึงฉันเข้าไปโอบอย่างรวดเร็วเล่นเอาฉันตั้งตัวไม่ทันเซเข้ากลางหน้าอกเอนไซม์จังๆ

“เฮ้ย/เฮ้ย”

เสียงนึงเป็นเสียงซีเดย์แต่อีกเสียงนึงสิกลับเป็นของคนที่ฉันไม่คาดคิดว่าเขาจะตกใจ

“คีย์แกร้องทำไม”เอนไซม์จ้องมองคีย์ด้วยความสงสัย

“ใช่ คีย์ตกใจทำไมค่ะ”

อ่อยซะ ทำไมไม่ลากนายคีย์เข้าห้องน้ำแล้วจัดการปล้ำให้สิ้นเรื่องเลยล่ะมายืนโอบกอด ฟั๊ดเหวี่ยงกลางแจ้งให้อายผีสางนางไม้เล่นทำไม

“ลาต้ากรุณาเอามือออก”

 เชื่อเถอะไม่มีทางเด๊ดขาด ที่ลาต้าจะทำตามคำสั่งชา

“ค่ะ”

อ้าวเฮ้ยย ทำไมมันผิดคาดว่ะ

“เอาล่ะ วันนี้ฉันเราไปพักผ่อนด้วยการไปเที่ยวทะเลกันเถอะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้วหนิ”คิวเสนอทางเที่ยวแก้เพลียแก้เหนื่อย มันแก้คงไหนมีกลับทำให้เพลียและเหน็ดเหนื่อยเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

“โอ้ยอด เวรี่ไอเดีย” นายก็เห็นดีเห็นงามกับคิวด้วยเหรอเวล

“เธอจะไปมั้ยแซน”

 แหวะอยากจะอ้วกเทกแคร์กันจนออกนอกหน้าเชียวนะ

“ไปสิแต่ต้องเอาริไปด้วยนะ”

เฮ้ยยยไหงเอาฉันไปลำบากนั่งรถเป็นสองสามชั่วโมงด้วยล่ะฉันอยากกลับไปพักผ่อนกายาที่บ้านไม่ใช่ทะเล

“โอเคเป็นอันว่าตกลงตามนี้”เผด็จการสุดๆๆ

“ดี นิกกี้ไปเอารถมา”ซีเดย์หันหน้าสั่งนิกกี้ อย่าบอกนะว่านายจะไปกับเค้าด้วย โอ๊ยตายๆๆฉันได้ไปเที่ยวสนามรบแทนไปเที่ยวทะเลแน่! ชัวร์! ชัดเจน!

“ใครบอกพวกฉันจะให้แกไปมิทราบ” เสียงเวลคัดค้าน

“ไม่จำเป็น นิกกี้ไปเอารถมา”

หน้าด้านหน้าทนจริงๆ

“ครับ”นิกกี้วิ่งผ่านฝูงคนหายไปแล้ว

“แกเชื่อฉันสิว่าแกไม่มีทางได้ไป ฮุฮุ”

 อะไรทำให้เวลมั่นใจเพียงนี้ และเพียงไม่กี่นาทีพวกเราอาทิ คีย์ เวล คิว ไทม ชา แซนต้า ฉันก็นั่งอยู่ในรถเรียบร้อยโดยที่แซนนั่งกับไทม ชานั่งกับคิวและเวล ฉันนั่งกับคีย์ อ๊ากกกกทำไมฉันต้องมานั่งรถคันเดียวกับนายคีย์ด้วยยยยย

 

ปื้นนนนนนนน

ล้อรถสปอร์ตคันหรูทั้งสามคันวิ่งออกด้วยความรวดเร็วเล่นทำเอาฝุ่นฟุ้งกระจายทั่วบริเวณ อาหยาเกิดมาพึ่งเคยชิ่งรถเป็นครั้งแรกบอกได้คำเดียวว่าเสียว อ๊ากก รถคันหน้า

ฟิ้วววววววว

เฮ้อค่อยเย็นชั่ว เฮ้ยยไฟแดงเบรกกกสิโว้ยยยยยยยยย

อี๊ดดดดดดดดดด กึก

โป๊ก

เสียงแรกคือเสียงเบรกรถเสียงที่สองคือเสียงหัวฉันกระแทกหน้ารถเต็มๆ โอ๊ยเจ็บหน้าผาชะมัด ไอ้บ้าคีย์ขับรถแบบนี้อยากตายหรือไงว่ะ ซวยๆๆๆฉันไม่น่านั่งรถคันเดียวนายนี่เลย อ๊ากกกหน้าผากฉันจะยุบมั้ยยยยยย

“ยัยโก๊ะเอ๊ย เจ็บมากมั้ย”

“นายขับภาษาอะไรหา ขับรถแบบนี้ทำใบขับขี่ได้ไง”

“ไม่มี”

ไม่มีอะไรของมันพูดกำกวมอยู่ได้พูดให้จบสิว่ะคนฟังงง

“..........”

“ฉันยังไม่มีใบขับขี่”

หาอะไรนะไม่มีใบขับขี่แล้วนายเอารถขับตะลอนไปตรงนั้นทีตรงนี้ทีได้ไงหมอนี่ต้

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา