Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

ใครคือเจ้าหญิง?

8

ใครคือเจ้าหญิง?

ใครคือเจ้าหญิง?

“ก็ริ อุ๊บ0x0”

 ฉันเอาส้มลูกที่คีย์ยัดใส่ปากฉันยัดเข้าปากนิกกี้เพื่อปิดปากหมอนี่ให้สนิท

“ไม่มีอะไรหรอก อ้อฉันลืมแนะนำเพื่อนให้พวกนายรู้จักเลย นี่ซีเดย์กับนิกกี้^^”

“ไม่เห็นอยากจะรู้จัก”

โธ่คุณเลว เอ๊ย เวลถ้าไม่พูดก็ไม่มีสงครามหรอกนะ

“แกคิดว่าพวกฉันอยากให้แกรู้จักชื่อเหรอว่ะไอ้สีผมลูกรัง”

 นั่นไงสงครามก่อเกิดแล้วคั๋บ เวลพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อซีเดย์ก่อนจะปล่อยหมัดแต่ยังไม่ปล่อยเพราะฉันร้องเสียงหลงห้ามไว้ทัน

“อย่า! ขอร้องล่ะอย่าทะเลาะกันเลยนะ” ฉันพยายามแกะมือเวลออกจากคอเสื้อซีเดย์ ออกสิว่ะ เฮ้ออทำไงดีแกะมือไม่ออกจากเสื้อ(สั้นๆได้ใจความค่ะ)

“เวลปล่อย”คีย์เดินเข้ามาแตะมือเวล ทำให้เวลมีสีหน้าโมโหเล็กน้อยแต่ก็ยอมปล่อยมืออย่างง่ายดาย

“โธ่โว้ยนึกว่าจะแน่” ไอ้นี่ปากแกว่งหาตีนจริงๆ

“เวลแกอยู่เฉยๆเดี๋ยวฉันจัดการเอง”

 จัดการ?ซวยแล้วนายกำลังจะวายชีวาทแล้วซีเดย์

“เข้ามา”

อ๊ายยยอย่าท้านายคีย์นะแกไม่รู้จักไฟในนรกเหรอโธ่ ฉันควรทำอย่างไรดี เต้นเพลงหากสบายก็แล้ว ร้องก็แล้วยังไม่หยุดแลกหมัดกันอีก

“ริ”ชาเขย่าแขนฉันเหมือนเตือนว่าสงครามกำลังจะเริ่ม

ผัวะ ตุ้บ!

มันเริ่มต้นแล้วฉันห้ามไม่ทันจริงๆ“แรงดีใช้ได้” คีย์โดนต่อยเปิดสงครามล้มลงสู่พื้นเรียกความสนใจจากชาเป็นอย่างยิ่ง

“คีย์พอเถอะนะชาขอร้อง” ชาลุกเข่าเกาะขาคีย์เพื่อร้องขอ

“ชา” คีย์มีสีหน้าอึดอัดอย่างเห็นได้ชัดส่วนที่คนที่ปล่อยหมัดกลับพูดเยาะเย้ยคนอื่น อดทนไว้ริก้าแกเป็นผู้หญิงต่อยเตะผู้ชายที่มีแรงเยอะเท่าควายไม่ไว้หรอก

“น่าสมเพชว่ะฮ่าๆๆเห็นแก่แฟนแกฉันจะไม่เอาเรื่องแก ฮึ ยัยแว่นเออไม่สิต้องเรียกว่ายัยขี้เหร่เฉิ่มเชยสิ ดูแลแฟนเธอให้ดีๆถ้าไม่อยากให้ใบหน้าอันหล่อเหลามีบาดแผลบนนั้น”

ซีเดย์นายร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้มาก เก่งนักนะไอ้เรื่องดูถูกคนอื่น อ๊ะแต่มาคิดดูแล้วผู้ชายปากเสียกับผู้ชายปากเสียมาเจอกันมันก็สมน้ำสมเนื้อกันดี

“ทนไม่ไว้แล้วโว้ย” คีย์พุ่งต่อยหน้าซีเดย์ไม่ยั้งโดยลืมว่าชากำลังเกาะขาเขาอยู่ทำให้ชาโดนลูกหลงไปด้วย

ผัวะ ผัวะ  โครมมมม

พัง!เก้าอี้พัง!

“ริรีบเข้าไปห้ามคนของเธอสิ”

คนของฉัน หมายถึงซีเดย์อะนะไม่ใช่มันไม่ใช่คนของฉัน ฉันกำลังอ้ากปากจะเถียงชาแต่พอเห็นสายตาที่ชาทอดมองคีย์แล้วฉันกลับเงียบลง เฮ้ออถ้าไม่ห้ามมีหวังได้กินข้าวต้มงานศพแน่

“Princessจะไปไหนรอดูอยู่ตรงนี้ปลอดภัยกว่า” ไอ้ชาดิตส์ฉันไม่ได้เหมือนแกอย่ามาห้ามฉัน

โครมมมม

 เสียงเก้าอี้พังอีกแล้วฉันรีบสะบัดแขนออกจากมือนิกกี้แล้ววิ่งเข้าไปไอ้บ้าสองตัวนั่นแต่สงสัยฉันจะเข้ามาผิดจังหวะเลยรับลูกกำปั้นของซีเดย์แทนคีย์เต็มๆ

 ผัวะ  ตุ้บ!

“ริก้า/ Princess”

 โอ๊ยหน้าฉัน ไอ้บ้าซีเดย์แกกล้าต่อยฉันเหรอเจ็บบบบบบบบค่อยดูถ้าหน้าฉันบิดเบี้ยวไม่สมดุลแกตายยยยยยย

“เธอเป็นยังไงบ้างเจ็บมากมั้ย” เสียงคีย์จากฝั่งซ้ายถามขึ้น เป็นสิย่ะเป็นคนซวยไงย่ะ โอ๊ยยยหน้าชานนนนนนนน

“Princess ซีขอโทษ อภัยให้ซีนะซีเสียใจ ยกโทษให้เค้าด้วยนะขอร้องล่ะพีสสสส” เสียงฝั่งขวาจากซีเดย์คุกเข่าก้มหัวขอร้องฉัน

 

 ตึกๆๆ

“ริเจ็บมากมั้ยชาขอโทษชาไม่น่าให้ริเข้าไปห้ามพวกเค้าเลย ”

เอาอีกแล้วถามอีกแล้ว เจ็บมากมั้ยเจ็บสิว้อยยยโดนต่อยนะไม่ได้โดนจับแก้มจะได้ไม่เจ็บ ส่วนคำขอโทษ ถ้าหน้าฉันบิดเบี้ยวพวกแกทุกคน ณ ที่นี้ตายยยยยย

“ไอ้คีย์รีบพยุงริก้าขึ้นเร็ว” คีย์พยายามจะพยุงฉันขึ้นแต่กลับมามารขวาง

ตุ้บ

“อย่าริอาจมาแตะเนื้อต้องตัว Princessของฉันเด็ดขาด” ซีเดย์ผลักคีย์ล้มลงนั่งกับพื้น

“พวกเราอย่าพึ่งมาทะเลาะกัน ฉันว่ารีบพาริก้าไปโรงพยาบาลหรือไปพักผ่อนก่อนเถอะดูท่าทางเริ่มจะแย่แล้ว”

 บัดนี้หน้าปวด หัวสมองมึนทำไมง่วงอย่างงี้นะขอนอนสักงีบเหอะ

ฟุบ

“ริก้า!” ทุกคนประสานเสียงกันเรียกชื่อฉันซะดังลั่น หนวกหูคนจะหลับจะนอน

 

 

ห้องรับแขก ณ บ้านชาเย็น

หลังจากคีย์อุ้มริก้าขึ้นรถแล้วก็ขับออกไปอย่างรวดเร็วไม่รู้ว่าตอนนี้ริก้าจะเป็นยังไงมั้ง ตอนแรกฉันรู้สึกโกรธเธอที่เป็นต้นเหตุให้คนอื่นทะเลาะกันแต่ตอนนี้ฉันกลับมานั่งกระวนกระวายเป็นห่วงยัยนั่น เฮ้อออฉันเป็นอะไรเนี่ย สับสนตัวเองจังแหะ

“ชาหยุดเป็นห่วงริก้าจนกระวนกระวายได้แล้ว เชื่อสิว่าริก้าปลอดภัย คีย์มันไม่ปล่อยให้ริก้าเป็นอันตรายหรอก” คิวเดินเข้ามาโอบมือฉันไว้ ใช่ริต้องปลอดภัย

“แต่ไอ้สองตัวนั่นมันน่าต่อยฟันร่วงสักสิบซี่ นึกแล้วของขึ้นโว้ยย” เวลโวยวายดังลั่นบ้านดีนะที่พ่อแม่ฉันไปดูงานต่างประเทศไม่งั้นมีหวังเวลโดนไล่ตะเพลิดออกจากบ้านไปนานแล้ว อ๊ะพูดถึงสองคนนั่นก็พลางนึกถึงเรื่องที่พวกเขาบอกตรงลานจอดรถ

‘ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ’

ดูเหมือนซีเดย์จะอึ้งและเสียใจกับการกระทำของตนมากพลอยทำให้เพื่อนที่มาด้วยรู้สึกจะชื่อนิกกี้มั้งรีบปลอบใจว่าริก้าไม่มีทางโกรธคนที่รักและหวังดีต่อเธอลงหรอกคนที่รัก? คนหวังดี? นี่มันอะไรกันและดูเหมือนเวลก็เกิดความข้องใจเหมือนกันกับฉัน

‘พวกแกสองคนเป็นอะไรกับริก้า’ เป็นคำถามที่น่ารู้มาก

‘ฉันเป็นแฟนริก้า’ นายหัวหน้า(ซีเดย์)พูดขึ้น

‘ ไม่จริง! แกเนี่ยนะ อย่ามาอำกันซะให้ยาก’ เวลมองซีเดย์ตั้งหัวจรดเท้า

‘ แกจะเชื่อไม่เชื่อก็ตามแต่ฉันมานี่เพื่อรับตัวริก้าไปด้วย’

‘แน่นอนว่าแกไม่มีทางทำได้ ’  คราวนี้คิวเป็นคนเอ่ยปากพูด

‘ทำไม? ’

‘ ไม่มีเหตุผล’

‘ ยังไงเราก็จะพา Princessกลับให้ได้ ’

ที่แท้ริก้าก็คือเจ้าหญิงหรือดาวของโรงเรียนสยามทิศที่หายตัวไปนี่เอง มิน่าล่ะเวลาพูดถึงโรงเรียนสยามทิศริก้าต้องสะดุ้งตกใจทุกที

 

 

 

******************************************************************************ฮ้าวววววว ง่วงจัง ม่ายยยยยยด้ายยยยังนอนไม่ได้จงเปิดตาอ่านนิยายข้า (มันบ้ามั้ยเนี่ย) อิอิสงสัยอินไปหน่อยยังไงก็ช่วยๆมาอ่านกันเยอะๆนะค่ะ

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา